...

آزمایش سلاح های بیولوژیکی

تقریبا هیچ کدام از سربازان ارتش ایالات متحده علاقه ای به شرکت در این آزمایش ها نداشتند و نمی خواستند با ویروس ها و باکتری های کشنده دست و پنجه نرم کنند!

اما یک گروه 2300 نفره از جوانان متعلق به یک فرقه مسیحیت، که به بازگشت حضرت مسیح (ع) اعتقاد دارند و به آنها گروه Seventh-Day Advantists می گفتند، آمادگی خود را برای این امر اعلام کردند. آنها بر اساس برخی اعتقادات خود، اعلام کردند آمادگی دارند تا به جای موش های آزمایشگاهی، برای آزمایش واکسن های ضد بمب های بیولوژیکی مورد استفاده قرار بگیرند. در این آزمایش ها آنها برای روزهای متوالی دچار تب، افت شدید دمای بدن، استخوان دردهای شدید و ... شدند. اما در این پروژه که بین سالهای 1954 تا 1973 به صورت مخفیانه و با نام Operation Whitecoat در مریلند ایلات متحده صورت گرفت، کسی جان خود را از دست نداد.

تابش پلوتونیم

زمانی که ایالات متحده در حال ساخت نخستین بمب اتمی خود بود، دانشمندان سعی داشتند تا از اثرات و خطرات پلوتونیم باخبر شوند. اولین آزمایش در روز 10 آوریل سال 1945 با تزریق مقداری پلوتونیم به بدن یک قربانی حادثه رانندگی در «تنسی»، صورت پذیرفت. دانشمندان می خواستند بدانند چقدر طول می کشد بدن، این ماده رادیواکتیو را دفع نماید. البته این آزمایش تنها یکی از 400 آزمایش انسانی صورت گرفته در این مورد بود. دانشمندان همچنین با تابش پرتوهای رادیواکتیو با دوزهای مختلف به بدن، سعی داشتند تا اثرات بیولوژیکی این امر را از نزدیک مشاهده کنند. این آزمایش های ظالمانه به کلی سری بودند تا این که در سال 1995 وزارت انرژی ایالات متحده اسناد آن را منتشر نمود.

سواری با موشک

پیش از آنکه بشر بتواند به فضا سفر کرده و زوی ماه راه برود، سرهنگ جان استپ، روی زمین، موشک سواری کرد. دانشمندان ناسا موفق به ساخت سورتمه های جتی شده بودند که گاه سرعت آنها به 400 مایل بر ساعت (640 کیلومتر بر ساعت) می رسید. آزمایش های اولیه که اغلب با استفاده از شامپانزه ها صورت می گرفت، اغلب نتایجی مرگبار داشت و بیشتر آنها دچار صدمه های مغزی می شدند. اما در سال 1954 سرهنگ «استپ» از نیروی هوایی ایلات متحده دست به آزمایشی خطرناک زد و با سوار شدن برروی چنین موشکی، رکورد سرعت 632 مایل بر ساعت را ثبت نمود. وی در این آزمایش ها نیروی بالغ بر 35 برابر نیروی جاذبه زمین را روی بدن خود تجربه کرد. او که خود از افسران رسته پزشکی نیروی هوایی بود، به طور داوطلبانه 29 بار در این آزمایش ها شرکت کرد ودراین مدت چندین بار دچار بیهوشی، شکستگی دنده و استخوان دست و پاره شدن مویرگ های هردو چشم شد.

چشمانی که در شب نیز می بینند

نیروی دریایی ارتش ایالات متحده در زمان جنگ جهانی دوم در حال کار روی پروژه ای برای افزایش قدرت دید سربازان در عملیات شبانه بود. آنها می خواستند به این وسیله با نشانه گذاری مادون قرمز روی اهداف، بدون جلب توجه به انهدام آنها بپردازند. اما امواج مادون قرمز برای چشمان انسان قابل دیدن نیستند، به همین دلیل دانشمندان به فکر راهی برای حل این مشکل افتادند. آنها می دانستند که ویتامین A یکی از اجزای تشکیل دهنده سلول های حساس به نور در چشم هستند و تصمیم گرفتند با تولید نوعی جدید از ویتامین A حساسیت این سلول ها را به نور افزایش دهند. به همین علت نوعی غذای خاص به افراد داوطلب داده شد و پس از چند ماه این افراد می توانستند در شب نیز به دیدن اجسام بپردازند. هرچند موفقیت این پروژه دیری نپایید و با اختراع دوربین های دید در شب، این کار به فراموشی سپرده شد. البته ژاپن نیز در همان دوران روی پروژه ای مشابه کار می کرد. آنها با تغذیه خلبان خود با غذایی مخصوص، توانستند قدرت دید در شبانه آنها را تا 100 درصد افزایش دهند.

داروهای توهم زا

بر اساس آمار سرشماری ملی سال 2006 در ایلات متحده حدود 35 میلیون نفر از افراد 12 سال به بالا حداقل یکبار از داروهای توهم زا استفاده کرده اند. مواد مخدری چون ماری جوآنا، LSD و PCP فقط مورد استفاده افراد معتاد کوچه و خیابان نیستند و محققان نیز فکر استفاده از آنها علیه نیروهای دشمن افتاده بودند. روی گروهی از داوطلبان ارتش ایلات متحده در بین سال های 1955 تا 1972 این داروها مورد آزمایش قرار گرفتند و نتیجه آن شد که استفاده از آنها به عنوان سلاح کارایی چندانی ندارد. با این وجود ارتش اقدام به تولید گلوله های توپ با استفاده از ماده Quinuclidinyl Benzilate نمود. این ماده در آزمایش های صورت گرفته، باعث به خواب رفتن افراد (و یا حالتی شبیه خواب) برای چند روز می شد. در سال 1981 آکادمی ملی علوم ایالات متحده اعلام نمود در آزمایش های انجام شده هیچ مورد بیماری برای داوطلبان گزارش نشده است. در سال 2007 بود که دکتر جیمز کچام در کتابی با عنوان «جنگ شیمیایی: رازهای فراموش شده» به انتشار اسناد و نتایج این تحقیقات پرداخت.